De teleurstelling van afgelopen zaterdag was reeds verwerkt en zoals afgesproken gingen we woensdagavond met z`n allen naar de beslissende wedstrijd van onze directe tegenstander Hoeven D3  kijken.zenuwachtig maar toch hopende op een goede afloop werden de spandoeken opgehangen.Hoeven wist natuurlijk niet wat ze overkwam.de spanning die onze jongens zaterdag fataal werd droop nu van de gezichten van onze concurent.of dit de reden was, of dat DVO zo hard werd aangemoedigd door alle meegereisde Zevenbergenaren.Hoeven kwam totaal niet in de wedstrijd en DVO speelde de wedstrijd hun leven.soms waande we ons in het Beatrix-stadion,want het OVERAL WAAR WE KOMEN... klonk over het veld heen en weer.uiteindelijke einduitslag 5-2.iedereen uit zijn dak natuurlijk.de meegenomen champagne werd gedeeld met de leider van DVO en Hoeven droop teleurgesteld af.wij verlieten Roosendaal onder een luid applaus van de jongens van DVO en Virtus bedankte op hun beurt de winnaars op gepaste wijze.leuk om te zien hoe tegenstanders sportief met elkaar om kunnen gaan.

het was al met al een onvergetelijke avond die niemand, die meegereisd was, had willen missen.ik wilde langs deze weg onze trainers Wilko, Guus en Edwin bedanken.

aangezien wij maar een magere selectie hadden hebben we regelmatig een beroep moeten doen op jongens die ons kwamen complementeren.

Dus Wesley, Gijs, Rudy, Maikel, Jorn, Rino, Brandon, Mohammed, Nienke, Rik en Luc bedankt voor jullie inzet.

Jongens van D3 PROFICIAT en bedankt voor een onvergetelijk seizoen

Joshua

In gedachten zie ik ze nog zitten in de kleedkamer in Hoeven.wat een mooie dag had moeten worden eindigde op een zonnige zaterdagmiddag in mineur.

nog nooit in hun jonge leven was ze zoveel onrecht aangedaan.maar deze manier om het seizoen af te sluiten, past wel een beetje bij de tragiek van Virtus D3.

een seizoen van Up`s and Down`s had kunnen eindigen met een welverdiend kampioenschap, maar de directe tegenstander Hoeven D3 gooide roet in het eten.

waar een gelijkspel voldoende was verloren onze jongens met 1-0,wat betekent dat we nog tot woensdag moeten wachten om te weten of we daadwerkelijk kampioen zijn.

er rest mij nog een dankwoord aan Virtus ,omdat wij,ondanks het verlies, bij aankomst in Zevenbergen toch werden verrast met een heerlijk bakje friet met bijbehorende snack.

toen merkte ik al dat de ergste woede en verdriet enigzins was weggeebt en werden de plannen al gesmeed om met z`n allen woensdagavond de beslissende wedstrijd DVO D5-Hoeven D3 bij te wonen.en nu maar hopen op een goede afloop.en mocht het zo zijn dat het kampioenschap ons toch op het laatste moment door de vingers glipt wilde ik wel laten weten dat ik dit seizoen met veel plezier leider ben geweest van VIRTUS D3.

De uitwedstrijd wonnen we met 3-4 nadat we binnen een kwartier met 3-0 achter stonden.We waren dus gewaarschuwd.Ondanks deze wijsheid begonnen we te slap aan de wedstrijd.Passe kwamen niet aan ,ballen sprongen van de voet en we lieten de tegenstander te vaak lopen.Gelukkig werden er niet veel kansen weggeven door onze verdedigers Brian,Martijn en Christopher dus bleef het lang 0-0.Wat ik wel zag is dat we weer voor elkaar door het vuur gingen.Jammer genoeg viel na ongeveer 20 min. de 0-1 uit een hoekschop zomaar achter Jochem.Gelijk hierna ruilden Steven en Kevin van positie waardoor er achterin meer rust kwam en op het middenveld meer dreiging was.

In de rust vertelde ik de jongens dat ze gewoon moesten blijven voetballen zodat de kansen dan vanzelf kwamen.Ook moesten ze vooral niet meegaan in het negatieve (ondanks een 0-1 voorsprong ) van de tegenstander.In de tweede helft zagen we een beter combinerend Virtus met Mike op zijn vertrouwde rechtshalf-positie.Langzaam werd de druk op de tegenstander opgevoerd en kwamen we dichter bij de gelijkmaker.Schoten van Nordin en Rob misten nog doel maar na 45 minuten kregen we een vrije trap binnen het strafschopgebied omdat er goed werd doorgejaagd en hun keeper een terugspeelbal oppakte.Jim maakte de 1-1.De bevrijdende treffer naar wat later bleek.

Als Pierre van Hooijdonk had staan kijken, had hij waarschijnlijk gedacht dat hij zichzelf op het veld zag staan.De 2-1 was namelijk een schitterende vrije trap van Jim.Toch vond ik de 3-1 mooier omdat deze tot stand kwam door een mooie combinatie welke werd opgezet door Tim en werd afgemaakt door Jim.Zijn hattrick was compleet.Steven beloonde zijn altijd aanvallende spel met een treffer en bracht de eindstand op 4-1.Zo werd er ook nog aan het doelsaldo gewerkt en staan we 3 punten los van de nummer 2.Het belangrijkste vond ik echter dat er werd geknokt als 1 TEAM.Ook als het eens wat minder gaat vechten we ons samen naar de overwinning.De discipline werd ook nog eens duidelijk toen ik na de wedstrijd,zoals gewoonlijk ,een hele nette kleedkamer aantrof.Super jongens en ook een bedankje aan het adres van Wilko die wederom wilde fungeren als grensrechter