| Het seizoen nadert zijn ontknoping. Een cliché is dat pas op het eind de prijzen worden verdeeld. Niets is echter minder waar, want na het behalen van de bekerfinale door Hoeven te verslaan, is het volgende doel voor Virtus A1 om de nacompetitie te behalen. Gezien het wedstrijdprogramma, waarin tegen twee titelkandidaten wordt gespeeld, een lastige opgave. Afgelopen zaterdag stond de uitwedstrijd tegen het favoriete Papendrecht op het programma. Komend weekend moet het worden opgenomen tegen angstgegner Kloetinge. In deze twee wedstrijden moet de voorsprong van vier punten op Dubbeldam worden verdedigd en dat wil zeggen dat er minimaal een punt moet worden gepakt in de laatste twee competitiewedstrijden. In de thuiswedstrijd tegen Papendrecht had Virtus echter niets in te brengen. Tot de rust ging het redelijk gelijkwaardig, maar na rust liepen de bezoekers toentertijd uit naar een gemakkelijke 0-5 overwinning. De wedstrijd van afgelopen zaterdag was eigenlijk een kopie van de eerste wedstrijd. Moet gezegd dat Virtus tot tweemaal toe niet in de vaste en ‘sterkste’ opstelling kon spelen. Afgelopen week raakten Stefan en Tom beiden (zwaar) geblesseerd en gevreesd moet worden dat het seizoen er voor hen op zit. Een flinke aderlating, maar de dank gaat uit naar de spelers van de A2 en B1 die bereid zijn om de selectie aan te vullen en minuten te maken. De temperatuur neemt ondertussen zomerse waarden aan en maakt het elke zaterdag weer een genot om op of naast het veld te staan. Zo ook afgelopen zaterdag in Papendrecht. De gastheren lijken de race om het kampioensschap in hun voordeel te hebben beslist. Met het halen van zes punten tegen Virtus en de Zwerver, zal de titel en dus directe promotie naar de 3e divisie worden bewerkstelligt.
In de eerste minuten van de wedstrijd werd al snel duidelijk wat de intenties van de thuisploeg waren. Virtus was onrustig en er ontstond al snel gevaar voor het doel van Rik. De 1-0 kon dan ook niet lang uitblijven en viel na ongeveer vijf minuten spelen. Even leek een monsterscore in de maak, maar Papendrecht nam gas terug en Virtus kwam beter in de wedstrijd. Het hobbelige, maar vooral droge veld, maakte goed veldspel niet makkelijk. Vooral diepe ballen op de gevaarlijke voorhoedespelers van Papendrecht zorgden voor veel problemen. In het restant van de eerste helft was de beste kans echter voor Terence. Na een pass van Thomas kon Kay op zijn beurt vanaf links Terence bedienen, maar laatstgenoemde kwam een neuslengte tekort om de 1-1 binnen te tikken. Niet veel later gaf Jos een intelligent passje aan diezelfde Terence, maar hij stuitte ditmaal op de uitlopende doelman.
In de rust werd gehamerd op deze mogelijkheden en was er hoop om minimaal één punt weg te halen uit het zonnige Papendrecht. Vijf minuten na rust, waarin ook Gijs geblesseerd naar de kant moest, waren alle goede bedoelingen echter al naar het rijk der fabelen verwezen. Na knullig verdedigen liep de thuisploeg zonder al te veel moeite uit naar 3-0. Belangrijker werd het nu om de schade beperkt te houden, met het oog op een mogelijke beslissing op doelsaldo met Dubbeldam om plaats vijf. Maar ook deze missie bleek te moeilijk. De voorhoedespelers van de thuisploeg bleven gretig en zelfs nadat de man of the match aan Papendrecht zijde (hij maakte een hattrick) was gewisseld, bleef het kansen creëren. De teller bleef steken op een ietwat beschamende 6-0. Gezien de krachtverhouding niet eens heel erg geflatteerd, maar Virtus onwaardig. Conclusie is dat Papendrecht op titelkoers ligt en dat Virtus thuis tegen Kloetinge er nog alles aan moet doen om plek vijf veilig te stellen. Kloetinge, dat op haar beurt nog meedoet om de titel en als enige Papendrecht nog kan benaderen. Gaandeweg de middel sijpelde het bericht binnen dat Dubbeldam met 1-0 had gewonnen van Halsteren. Het verschil bedraagt dus nog slechts één punt. Volgend weekend staat de laatste wedstrijddag op het programma. Virtus neemt het om 14.30uur op tegen Kloetinge op sportpark de Meeren en Dubbeldam moet op bezoek bij Hoeven. Hoeven dat op haar beurt nog tegen degradatie moet vechten. Al met al kan het nog een enerverend middagje worden, in hopelijk dezelfde (weers)omstandigheden als afgelopen weekend…
Geschreven door: Rens van Gils |
Woensdagavond 14 april om 18.30uur ’s avonds werd er afgetrapt voor de halve finale van de beker. Na de strijd om de eerste periode van enkele weken geleden, ging de focus al snel op dit veelbelovende maar beladen duel in en tegen Hoeven. Hierdoor werd in het weekend ervoor verzuimd om ook de nacompetitie al veilig te stellen; er werd op eigen veld verloren van FC Dauwendaele. Toevalligerwijs zou dit bij een overwinning in Hoeven ook de tegenstander zijn in de bekerfinale van 8 mei. Dat dit niet de enige drijfveer was om voor de volle 100% de halve finale te spelen mag duidelijk zijn. Ook over de opgebloeide ‘romance’ tussen Virtus en het bekertoernooi is de laatste tijd al het één en ander gezegd en/of geschreven. Vol goede moed en met de juiste motivatie werd laat op de middag al afgereisd naar Hoeven. Voor de gelegenheid werd er gebruik gemaakt van de diensten van Ruud Reniers als vlagger en Corné als verzorger. Beide heren dan ook bedankt voor de belangenloze inzet. De laatste confrontatie was er vooral één waarbij het cynisme en de scheidsrechter de boventoon voerden. Virtus won met 2-1, maar om er nog maar een cliché bij te pakken: ‘in het bekertoernooi is alles mogelijk’. Het was dan ook aan Virtus om de droom van Hoeven te dwarsbomen. Bij aankomst op het sportpark in Hoeven, waar de poort nog gesloten was, werd al snel duidelijk waarom er om 18.30uur al gespeeld werd: geen lichtinstallatie op het hoofdveld.
Virtus dwong een plek in de halve finale af door een eclatante 6-2 overwinning op 3e divisionist Internos. Hoeven had het daarentegen een stuk lastiger tegen Halsteren, maar werd bij een 2-1 tussenstand ook nog eens geholpen door misdragingen aan de zijde van Halsteren. Dit leverde Halsteren een diskwalificatie en Hoeven een automatische plaatsing op voor de halve eindstrijd.
Het eerste kwartier van de wedstrijd was voor de bezoekers. Goed combinatievoetbal was vrijwel onmogelijk op het moeilijk te bespelen veld, maar al snel werd duidelijk wat Virtus van plan was. Er werd druk gezet en de aanval werd gekozen. Met name Tom was in de eerste paar duels met zijn directe tegenstander keer op keer heer en meester. Dit leverde al snel een aantal goede mogelijkheden op. Zo kreeg Stefan tweemaal de kans om het doel van Hoeven onder vuur te nemen en zag Tom één op één met de uitlopende doelman zijn lob net aan de verkeerde kant van de paal belandden. Naarmate de eerste helft vorderde kroop ook de thuisploeg wat meer uit zijn schulp, maar werd voornamelijk gevaarlijk via dode spelsituaties. Deze waren er echter voldoende, omdat de scheidsrechter van dienst vooral veel kwaad zag in de fysieke duels aangegaan door Virtus spelers. Na een misverstand in de defensie kon Jos op de doellijn hulp bieden. Na ongeveer een half uur spelen brak Tom opnieuw door aan de linkerzijde van het veld en leverde een puntgave voorzet op de zieke Kay af. Ondanks zijn fysieke gesteldheid twijfelde hij niet en bracht al koppend de stand op 0-1.
Zoals wel vaker dit seizoen betekende dit niet dat er rustig achterover leunend de rust kon worden behaald. Uit een goed aangesneden vrije trap van de thuisploeg werd de bal maar rakelings langs het doel van Rik gekopt. Omdat ook Virtus de nog resterende mogelijkheden om het duel ‘in het slot’ te gooien niet verzilverde, bleef de ruststand 0-1.
Het tweede bedrijf van de wedstrijd kreeg al snel een heel ander karakter. Vroeg in de tweede helft kreeg Hoeven een strafschop na een overtreding die echter ruim een meter buiten het zestienmetergebied plaatsvond. Dit leidde tot furieuze reacties aan Virtus kant, maar zoals vaker wordt een beslissing niet bediscussieerd, laat staan teruggedraaid. De strafschop werd nog bijna gestopt door Rik, maar hij kon zijn hand er net niet voldoende tegenaan zetten: 1-1. Deze forse tegenvaller moest duidelijk worden verwerkt in de hoofden van de spelers. Korte tijd leek het duel te ontsporen, maar verder dan een opgevoerde ‘spanning’ zou het gelukkig niet komen. Aan beide ploegen een compliment voor de vriendschappelijke en sportieve reacties naar elkaar toe binnen de lijnen. Het kwartier na de gelijkmaker was Hoeven de bovenliggende partij. Virtus was zichtbaar aangeslagen en zag ook een aantal buitenspelsituaties in het nadeel uitvallen. De wedstrijd leek in het voordeel van de thuisploeg te kantelen, totdat een misverstand in de Hoeven defensie werd afgestraft door de goed doorjagende Jos. Een lange bal van achteruit werd verkeerd verwerkt door de laatste man bij Hoeven, welke de bal langs zijn uitlopende doelman kopte. Jos was er als de kippen bij en zorgde voor de bevrijdende 1-2. Dat hierbij de route van ‘rand zestien naar doellijn’ wel een kilometer leek, dat kan buiten beschouwing worden gelaten. Vanzelfsprekend was dit precies het zetje wat Virtus nodig had om weer te geloven in een goede afloop. Hoeven moest op zijn beurt even bijkomen van de tik. De minuten tikten traag weg en de spanning nam alsmaar toe. In deze tweede helft werd meer dan ooit duidelijk hoe belangrijk het mentale aspect is bij sportbeleving en het komen tot een positief resultaat. Virtus voelde zich benadeeld, maar putte hier juist kracht uit. Er werd gevochten en iedereen was zich ervan bewust dat deze wedstrijd niet verloren kon en mocht worden. Hoeven drong wel aan, maar werd nimmer echt gevaarlijk door goed uitgevoerde aanvallen. Wel waren er nog wat scrimmages voor het doel van Rik bij corners en vrije trappen. De blessuretijd zorgde af en toe voor paniek in de Virtus defensie, maar na ongeveer 97 minuten voetballen werd het duel beslist. Tom kon vanaf de middenlijn alleen op keeper af en hield het hoofd koel: 1-3. De beslissing was daar en deze werd dan ook uitgebreid gevierd en bejubeld. Vrijwel de gehele selectie, inclusief de technische staf en geleende spelers van de A2 (waarvoor dank), vierden feest. Luttele seconden nadat Hoeven opnieuw had afgetrapt, kon ook de scheidsrechter niets anders dan de wedstrijd beëindigen. Na het behalen van de bekerfinale van de B2 in 2007, de B1 in 2008 en de A1 in 2009, staat er opnieuw een jeugdelftal van Virtus in de finale. De finale wordt op zaterdag 8 mei gespeeld op het terrein van Tholense Boys. In de afgelopen jaren bleek de finale Virtus geen enkele maal gunstig gezind, maar met het ontbreken van angstgegner Kloetinge en bekerwinnaar van het vorige seizoen Vlissingen, moet deze finale editie nieuwe kansen bieden. De gang van zaken rondom deze finaledag en de eventuele roep om support zal t.z.t. nog bekend worden gemaakt via de weekbrief en/of de website. Het volgende doel voor Virtus A1 is om ook de nacompetitie alsnog te bereiken, ditmaal via de reguliere stand in de competitie. Het eerste toetje voor het eind van het seizoen is in ieder geval al binnen…en smaakt naar meer…
Geschreven door: Rens van Gils |
